Showing posts with label Pieter Fourie. Show all posts
Showing posts with label Pieter Fourie. Show all posts

Saturday, May 4, 2019

Resensie | Pieter Fourie – Stof en ster (2019)

Pieter Fourie – Stof en ster. Naledi, 2019. ISBN 978 1 928426 70 7

Resensent: Joan Hambidge

Die derde digbundel van Pieter Fourie, Stof en ster is 'n vervolg op die eerste twee bundels Knapsekêrels (2017) en Bidsnoer (2018). Die leser vind dieselfde tegnieke hier: skerfies gedigte, die optekening van 'n vervloë era, volksryme of -raaisels en die ontginning van ou woorde.

Goljaartjie, poelpetaan, vrotpootjie, êprou, o.a. Die naamgewing is eweneens so bekend aan die landelike wêreld wat beskryf word soos kleinneef kosie harmansdrup, tant breggie koesisterkoningin, daantjie donnerpadda, dowe neef nathan waterfiskaal.

Vir die bespreking van die twee bundels sien: Woorde Wat Weeg/ Resensie | Pieter Fourie – Bidsnoer, 2018. Besoek 2 Mei 2019).

Die bundel word in 'n woord vooraf tipeer as folk-realism (David Barnett) en die digter bely dat die gewildheid van die gedig "gehuggie" aanleiding gegee het tot 'n uitbreiding in hierdie bundel. "plaasskuurdans" (uit die debuut) en "kluister" (uit die tweede bundel) het hulle ook kom aanmeld.

plaasskuurdans

(vir deon malherbe)

’n maand na nagmaal
mens se troetelwens

wie sal nou skrik
vir ’n goljaartjie
of ’n goggatik

meelstofvloer
koekmakrankabessie
in withondmoer

engelse konsertina
soek na dina (...)

'n Mens kan, uit die gedeelte wat hier aangehaal word, die dans-element in die patroon van die aantal reëls per strofe opvang: 2 - 3 - 3 - 2 ...

In die slotvers word die titel verklaar as die duistere verband tussen die ster en die korreltjie sand (107).

Daar is bitter nostalgie: enersyds 'n verlange na wat was, andersyds die besef dat dit moeilike en dikwels pynlike tye in die geskiedenis was.

Daar is heerlike juwele:

die oudstryders
bly bittereinders
gooi vanaf stoepskaduwees
'n langoog vir vars weduwees 
(52)

En pynlike verse:

rivieroewerboer lippe gelek
die oorlog was ’n bonustjek
stoetveeskaap kom sonder kontant
op houtvlot snags van vrystaatkant

ná verskroeide-aarde-bethuliekamp
loop in onderdorp
die eens groot grondbaronne mank
(13)

lang swart rokke swart kouse
die drie susters swart gekappie
rou al vyf-en-vyftig jare lank
hul oorle ma lê nog opgeërd
net buite die bethuliekamp

hul pa het voor ’n lee-metford geval
by paardeberg het sy mauser gefaal
cronjé het sy krygers die ore aangesit
daar lê hul pa ’n puisie grond en klip

die drietjies was nog nie rooihakskeentjies
toe begin hul rou
net röntgenfoto’s
ribbes torso armpies en brandmaer beentjies

die drie swart kraaie bo teen die bult
vir mediakameras immergroen gewild
(5)

Die gedigte is, soos in Louw se "Klipwerk"-reeks, volksverse. Geskryf deur mense, eenvoudige mense, met die digter wat dit opteken en in die stof naskryf. Fourie is dramaturg en hy skep karakters soos Mooi Maria, Hansie Handjiesvou en Ben Bomskok wat die gedigte argetipies dra. Saam met Stil Sarel en Hannie Halleluja word daar 'n verhaal vertel van 'n verdwene wêreld.

Menslike deugde en ondeugde word teenoor mekaar geplaas.  Alles gesitueer binne 'n herkenbare landskap. Die verse is mooi in hul eenvoud, sonder om eenvoudig of eenduidig te wees. Die seksuele, dans, sport, skuldmaak, die dood, die herinnering aan oorlog, klasverskille kom aan bod.

Stof en ster; orde teenoor chaos; lewe teenoor dood: die binariteite wat die stramien van die lewe behels en wat hierdie digter opteken. 'n Mens sou 'n uitgebreide studie kan onderneem oor hoe "Klipwerk", Boerneef en Fourie se verse dieselfde prosesse belig waar die digter dikwels aan die stemlose 'n stem gee. Vir sommige lesers sal daar selfs sprake mag wees van kulturele appropriasie; vir ander is die optekening alreeds 'n daad van argivering.

Die voorblad van Maletta Fourie verdien vermelding.

Die wêreld van Philllipolis hier karteer, maar omdat die verse folkloristies is, kan 'n mens dit ook verplaas na die Karoo. Die digter het op 22 Mei 1981 in 'n onderhoud met Amanda Botha in Die Transvaleropgemerk dat hy volkskrywer wil wees. En dit is wat hierdie bundels presies word: toeganklike verse vir alle lesers.

Ons het nou 'n volmaakte drieluik en die digter het myns insiens nou die gegewe deeglik beskou en ontgin.

(Hierdie resensie word geplaas met vriendelike vergunning van Fine Music Radio)


Sunday, May 6, 2018

Resensie | Pieter Fourie – Bidsnoer (2018)

Pieter Fourie – Bidsnoer. Naledi, 2018. ISBN 978-1-928426-06-6

Resensent: Joan Hambidge

Bidsnoer is die tweede bundel van die bekende en bekroonde dramaturg Pieter Fourie wie se digterlike debuut Knapsekêrels verlede jaar verskyn het. Sy debuut is goed ontvang.

‘n Bidsnoer (op Engels rosary) aktiveer die aanslag van die digter met afdelings van toktokkie tot bidsnoer.

Die klein programgedig voorspel:

in ’n string
tussen voorvinger
en duim
gly sonder verset
dekades verby
in prewelgebed:

En hierdie dubbelpunt maak dan die verskillende afdelings oop vir die leser. 

Die tweede bundel is ‘n bliksem en party digters word beslis van Pegasus afgegooi. Hier gebeur dit nie. Die digter is vaardig in sy erns en guitigheid; in sy speelsheid en hartseer. Party lesers mag dalk voel die bundel is nie ‘n genoegsame vooruitgang of verdieping nie. Basta. ‘n Digter doen wat hy of sy kan doen en die onmenslike eis van “vernuwing” is vir min van onse digters beskore. 

Hierdie bundel sluit duidelik aan by die reeks “los kraletjies” uit die debuut. Daar is reeds gewys op die aansluiting by die “klipwerk”-reeks, die gesprek met Boerneef en die bewaring van ‘n ou, amper vergete kultuur en die nostalgiese verlange na 'n verlore jeug.

Boerneef se berggansveer word direk aangespreek in die gedig “misterie” (10).

misterie

(vir boerneef)

sy’t male sonder tal
skimpskaam
hoog bo wupperthal
berggans gevra:
“het jy nie altemit
al weer ’n veer laat val?”
vergeefs
penorent
in waaisand
pronk ’n veer
kiertsregop
in ouvroutjie
se skoolinkpot

(22)

Eenvoudig, dog mooi.

En in "heildronk" weet die leser nou wié die aangesprokene in 'n nartjie of anys kan wees! 'n Heerlike gesprek rondom die drinkkultuur wat al gebloemlees is deur Daniel Hugo en Etienne van Heerden: Miskien sal ek die wingerd prys; ryme en gedigte oor wyn en sterk drank (Tafelberg, 1989).

heildronk

(vir d.j. opperman)

altyd
gewonder
wie sy is

vanaand
na ’n pernod op ys
kry ek snuf in die neus

besef
jý is
die iemand in anys

(6)

Die leser word weer eens van ‘n handige woordelys voorsien. Ahem keelskoonmaak: bloeskoptoon beteken kaalvoet-wintertone en gatwikkel dui op seksuele omgang. Mondpitte is tande en moot is ‘n drol!

‘n Sentrale gedig is die vers wat jou aan die keel ruk, "skadu" met sy behendige ryme. 'n Verwysing (subtiel dalk) na Van Wyk Louw se goeie hond wat trap in jou spoor in "Ballade van die bose"?

skadu
met my eerste lig
het ons ontmoet

naelstring pas geknip
toe naelstring jy
skaduwee
voetstoots vir my
lewenslank geboei

en so kon jy
plat parasiet
my kom en gaan
ongenooid  geniet

sonder om ooit
’n woord te sê
’n eerste beweging
hoe gering ook al
te maak

sonder om
asem te haal
pyn te dra
of self ’n druppel
bloed te giet

lanterfanter
later gedog
ons ken tog
elkander

in laaste asem
sal ons groet
mekaar verlaat
onvergenoegd

(77)

“kwint” (65), “wat is die dood?” (53), “veldgebed” (67) en “raaisel” (49) is verse wat hierdie leser altyd sal bybly.

Hoe jammer dat so ‘n mooi bundel berderf word deur onooglike setfoute: op die binneflap kort ‘n vers 'n deelteken; op bladsy 24 lanbou-weekblad in plaas van landbou-weekblad; eksra in plaas van ekstra op bladsy 29.

Dis ‘n pragtige bundel, maar miskien is die “nuutheid” nou minder “nuut” omdat die boek te na in die skadu of lig van die debuut staan?

Maar steeds volksryme wat in hul speelsheid en eenvoud bekoor.

Van die kleiner ryme word wel in die lang bidsnoer gelaai met betekenis en implikasie.

En pasoppa, die eenvoud van hierdie verse is bedrieglik! Wat hierdie bundel bewys, is hoe Boerneef en die volksvers weer terugkeer na jare se vergeet (selfs by moderne digters soos Breytenbach en Johann de Lange) en van die krag van hierdie soort onopgesmukte vers. Antoinette Olivier se Optelklippiessluit hierby aan.


(Hierdie resensie word geplaas met vriendelike vergunning van Rapport))

Monday, May 29, 2017

Pieter Fourie – Knapsekêrels (2017)



Pieter Fourie – Knapsekêrels. Naledi, 2017. ISBN 978-0-928316-47-6

Resensent: Joan Hambidge

Pieter Fourie is 'n gesiene Afrikaanse dramaturg en een van die grotes. Die mees gepubliseerde en bekroonde dramaturg, dié is hy.

Hy debuteer onverwags met 'n pragbundel Knapsekêrels met kontreiverse wat sterk herinner in stylaard aan Van Wyk Louw se Klipwerk-reeks. Louise Viljoen se bekende artikel "Digterlike gesprekke met N.P.Van Wyk Louw" (2008; Besoek 20 Mei 2017) wys op al die gesprekke met Louw. Ook hierdie digbundel is dan 'n belangrike wederwoord of voltooiing.

Hierdie bundel neem 'n mens vérder terug na Ezra Pound se vers "In a Station of the Metro" (1913):

The apparition of these faces in a crowd;
Petals on a wet, black bough.

Hierdie kort kriptiese vers (wat net 14 woorde het) is al beskou as 'n mini-sonnet.

Dan is daar TT Cloete se briljante analise van Van Wyk Louw se vers "dat akkers op die sinkdak val/ en vye op die ringmuur breek" wat die leser attent maak op die kompleksiteite wat opgesluit lê in sulke skerfies gedigte. Cloete beklemtoon dat jy as leser die gedigte moet "voltooi". (Een gedig is meer as een | T T Cloete | Literator. Besoek 16 Mei 2017).

Boerneef, ons ander groot volksdigter, staan skielik op uit die dode, o.a. in  Breytenbach se Die na-dood en Johann de Lange se ‘n Hunkering se grein.

Fourie praat dus met gekanoniseerders, hier te lande en buitelands. Die handige woordelys agterin die bundel maak die gedigte "oop" vir die leser onbekend met streekgebonde woorde, en help om die gedigte beter te begryp. Fourie, soos wyle Anton Prinsloo, een van my helde, bewaar "annerlike" Afrikaans.

Hierdie soort skerf-gedig, soos hierdie leser dit tipeer, word dikwels geskryf deur ‘n volwasse digter wat terugkyk op sy jeug. Dis verse gevul met nostalgie, verlange en pyn; van ‘n wêreld wat vir ewig verby is. Johann de Lange skryf tereg in die blakerteks dat sowel die taal- as die emosionele register wyd is. Kortom, dit is nie die soort gedig wat ‘n jongeling sal kan skryf oor sy jeug nie. Fourie is 77, wat hom ‘n ou-debutant maak en die oudste in Afrikaans. Maar sy ouderdom is net tersaaklik wat die terugkyk-aksie betref. Gebore en getoë in Philippolis, gee hy vir ons sy “hardnekkige knapsekêrels” digterlik weer. Pound se gedig aktiveer die dood van mense tydens die Eerste Wêreldoorlog en sy kennis van die Japannese digvorms (soos die haiku), word ‘n wrang-ironiese kommentaar op die oorlog.

Fourie skryf boere-haikoes. Punt-digte. Onvoltooide verse wat wag vir invul en klaarskryf. Die gedig as blokkiesraaisel vir die leser.

Van Wyk Louw se “Klipwerk”-reeks is volksliedjies en guitighede wat hy aangepas en verdigterlik het. Pieter Fourie se gedig “voorbode” (111) het dieselfde ingeboude premonisie as Pound se vers:

voorbode 

’n ouvolk sit
op dophouklip 

skielik gil
tinktinkie skril

 in huisnok skuil
die nonnetjie-uil 

dan kou die lam
aan doodsnot van 
witappeltjie 

Witappeltjie as die giftige karoobossie wat die gevreesde gousiekte by skape veroorsaak, word hier met die ouvolk, ‘n primordiale dier verbind. Die uil is eweneens ‘n simbool van die dood wat die leser wat moet voltooi en neem na Jeanne Goosen se ‘n Uil vlieg weg (1971).

Maar dis alles net dood en ellende nie. Daar is ook humor – soos by Louw – met verwysings na idiome soos “die swart varkie skrou”, oftewel die drang na drank (of onttrekkingsimptome) of ‘n “lekmy” wat ‘n oorvol bottel wyn beteken. Of “ou snuif” vir die vroulike jy-weet-wat.

By Louw is die skunnige eweneens aanwesig. Kyk hoe laai Fourie ‘n varkblom met seksuele innuendo (103). Die reeks “los kraletjies” (59) is ‘n hoogtepunt in hierdie bundel met sy speelse aanslag:

2 

tietermantollie
tonteldosie
in knippievlam
kring ons krosie

En hoe pragtig om te verneem van die “bokwagter” (39) se kaviaar in die diep Tankwa.

Wingerdgriep 

my baaisiekel se naam
nugter-en-dronk
dorp toe nugter, huis toe dronk 

ai, toggie, ai
swerkater
ou swartmaraai 

tortel kan buite koer
maar my tessie
kom deur tralies loer (86)

Die verskillende afdelings snoer die gedigte saam: kiekie, knelter, oumeidsoen, veervolk, goljaartjie, duwweltjie, stilte. (Goljaartjie beteken vrolikheid!)

Die "kartetsies son" in hierdie gedigte dra jy met jou saam met groot plesier. Die gedigte is dikwels klein dramas met 'n poelpetaanjol. (Dit verwys na die tarentaal.)

Die gedig "voorland" (134) is weer 'n besinning van verskillende landskappe en die wete dat ons uiteindelik beweeg van verneukpan, na buitepos tot by bokveld.

Bekende akteurs word aangespreek en die digter-literator Merwe Scholtz wat op sy dag besinnende essays oor Louw geskryf het. "gebed" (116), 'n pynlike lykdig, word aan Chris Louw opgedra.

‘n Man wat só kan dig, verdien al die akkolades. Om so ‘n “geurtjie in gebeurtjie” om te sit, vereis ‘n vaste hand én oor. Pieter Fourie het met hierdie digterlike oes iets presteer: min woorde, maar baie implikasie én nadink. Die digkuns as klokhelder stilte.

Naledi uitgewers het hier 'n belangrike bundel gepubliseer en hiermee ou woorde aan die vergetelheid ontruk.

Pieter Fourie (Foto: Conrad Bornman)

(Hierdie resensie word geplaas met vriendelike vergunning van Beeld)


Thursday, February 7, 2013

Pieter Fourie - Jasmyn (2009)



Pieter Fourie. Jasmyn. Protea Boekehuis, 2009. ISBN 978 1 86919 260 0.

Resensent: Joan Hambidge

Pieter Fourie is ‘n gedugte dramaturg. Sy naam staan in die ligte saam met P.G. du Plessis, Bartho Smit, Adam Small, Deon Opperman, onder andere. Deur die jare het hy die drama vernuwe en eksperimenteel-ondersoekend gewerk. Sy jongste teks heet Jasmyn, met ‘n hoofkarakter Beulah (gay sleng vir pragtig) en in hierdie teks ondersoek hy op ‘n vernuftige wyse die lot van die ouerwordende ouer vrou. Hoe voel dit om soos Brigitte Bardot oud te word? Marilyn Monroe se skoonheid bly bewaar omdat sy vroeg gesterf het.

Jasmyn is ‘n bedrewe teks, geskryf deur iemand wat dialoog ken en vir my gevoel is hierdie teks belangrikste interteks ‘n terloopse verwysing na Tennessee Williams se Sweet bird of youth, daardie briljante dramaturg wat besondere analises van veral die vroulike psige kon gee. En Yerma van Lorca ook, as ‘n tersyde. ‘n Slim verwysing want hierdie drama is al ‘n teks van fertiliteit en steriliteit genoem, die twee asse waarop Jasmyn draai.

In Jasmyn is daar etlike verwysings na ander tekste soos Scent of woman, daar is boerewyshede, skunnighede (“Die Kaap is op horings”), Grace Kelly is hier saam met Nefertiti en Cleopatra. Joan Collins en Miss Piggy. Mae West. Brigitte Bardot (die verrimpelde ou pelsjashater.) Ons lees van Paris Hilton en ander skoonhede, werklik en gesilikoniseer. Ook mans maak hier ‘n draai: Jack Palance, Rock Hudson, James Stewart, o.a. Te veel om op te noem. Die teks het in sy oorvloed van tekste en name ‘n kamp-aanslag in die sin wat Susan Sontag dit gebruik het.

"Indeed the essence of Camp is its love of the unnatural: of artifice and exaggeration. And Camp is esoteric -- something of a private code, a badge of identity even, among small urban cliques" (uit “Notes on camp”, 1964).

Ons bly bewus van ‘n teks wat sy gemaaktheid wil vooropstel.

Die verhaal handel om Beulah se erfporsie. ‘n Afgestorwe minnaar laat ‘n klomp geld agter, mits sy ‘n minnaar vind wat twintig jaar haar junior is. Daar is dan ‘n verjongingsprogram en met liggaamlike en geestelike manipulasie. Daar is eweneens ‘n nuwe skoonheidseep, Beulah Jasmine, wat internasionaal bekend gestel word. My opsomming laat nie reg geskied aan die plot nie (p. 16). Waarskynlik sal hierdie teks in die hande van Marthinus Basson ‘n interessante en opwindende teaterervaring kan word.

Dalk is hierdie teks op papier gedagteteater, maar in Basson se hande kan ek my voorstel gaan hier wonderlike OTT (over the top) karakters wees. Fourie kan toor met woorde en hy kan wissel tussen hoë en lae registers.

Vanuit ‘n genderperperspektief is dit tersaaklik dat ‘n man hier ‘n vrou skep. In hierdie opsig lewer die drama fassinerende metakommentaar: Beulah is uitgelewer aan die wense van haar oorlede minnaar wat op sy beurt die skepping is van die man, Pieter Fourie.

Fourie se taalspel is heerlik: kunshaarknoetsie byvoorbeeld en die dialoog op bladsy 57 tussen Beulah en matrone is ‘n gil. Indien ek die regissseur sou kon wees, sal Beulah deur ‘n bonkige rugbyspeler vertolk word. Almodóvar, eat your heart out.

Van Pieter Fourie is daar al gesê:

“As dramaturg het veral vier soorte mense in sy skryfwerk belang gestel: die toneelliefhebber, die resensent, die akademikus en die sensor. Met die lojale en entoesiastiese ondersteuning van die toneelliefhebber het hy die ander drie seëvierend oorleef. “ Hierdien wyse woorde is geuiter deur Daniel Hugo wat die huldigingswoord gespreek het met die toekenning van die Hertzogprys aan hierdie dramaturg. ‘n Mens gaan verder akkoord met die stelling dat Fourie aan die begrip volksteater ‘n besondere diepgang gegee het.

Vir die werk van hierdie dramaturg – hy is al vir veertig jaar op die toneel – kan ‘n mens net die hoed lig!

En vir die werk by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees.


Bron:
Pieter Fourie se biografiese besonderhede is beskikbaar by:
Erika Terblanche. LitNet | Pieter Fourie (1940 - ). Litnet.

[Hierdie resensie word met vriendelike vergunning van Die Burger geplaas.]